Jak wygląda zabieg artroskopii stawu barkowego?

Artroskopia barku to metoda polegająca na użyciu wziernika, nazywanego inaczej endoskopem, w przestrzeni podbarkowej stawu ramiennego. W tej metodzie używany jest specjalistyczny sprzęt pozwalający na wykonanie operacji przez niewielkie, kosmetyczne nacięcia w skórze.

Dzięki wziernikowi chirurg obserwuje obraz z kamery na monitorze i posługuje się dedykowanymi narzędziami, aby naprawić uszkodzenie lub usunąć źródło dolegliwości. Czasem konieczne jest użycie implantów przytrzymujących uszkodzone tkanki.

 

kontuzja barku

Artroskopia barku to metoda polegająca na użyciu wziernika, nazywanego inaczej endoskopem, w przestrzeni podbarkowej stawu ramiennego. W tej metodzie używany jest specjalistyczny sprzęt pozwalający na wykonanie operacji przez niewielkie, kosmetyczne nacięcia w skórze.

Dzięki wziernikowi chirurg obserwuje obraz z kamery na monitorze i posługuje się dedykowanymi narzędziami, aby naprawić uszkodzenie lub usunąć źródło dolegliwości. Czasem konieczne jest użycie implantów przytrzymujących uszkodzone tkanki.

Kiedy jest potrzebna artroskopia barku?

Najczęściej artroskopię barku wykonuje się z powodu niestabilności stawu ramiennego, zespołu cieśni podbarkowej lub uszkodzenia ścięgien rotatorów.

  • Niestabilność barku najczęściej jest wynikiem zwichnięcia stawu ramiennego i uszkodzenia obrąbka stawowego, a czasem fragmentu panewki stawu. Mimo poprawnego leczenia, część pacjentów doświadcza później wielokrotnych i nieprzyjemnych zwichnięć w coraz to banalniejszych sytuacjach. Odczuwalna jest również niepewność w posługiwaniu się kończyną górną i obawa przed kolejnym zwichnięciem.
  • Zespół cieśni podbarkowej to najczęstsza przyczyna bólu barku. W tej sytuacji dochodzi do zmian zapalnych i konfliktu w okolicy przestrzeni podbarkowej. Dolegliwości pojawiają się przy unoszeniu kończyny powyżej barków, utrudnione są czynności takie jak: sięganie na półkę, zapinanie stanika, później mogą dołączyć się dolegliwości nocne.
  • Uszkodzenie ścięgien rotatorów może powstać po urazie lub być wynikiem zmian przewlekłych związanych z wiekiem i przeciążeniem. Dochodzi do przerwania ciągłości ścięgien mięśni, które odpowiadają za poszczególne ruchy w barku, w wyniku czego ruchy są utrudnione i osłabione. Najczęściej ograniczone i bolesne jest unoszenie kończyny ponad głowę. Inne utrudnione czynności to: sięganie na półkę, zapinanie stanika. Siła całej ręki jest osłabiona. W diagnostyce uszkodzeń ścięgien rotatorów oprócz dokładnego badania klinicznego bardzo przydatne jest badanie USG barku.

dr Piotr Czarnecki

leczenie barku