Endoprotezoplastyka stawu biodrowego

Endoprotezoplastyka jest efektywną metodą pozwalającą na powrót do sprawności i normalnego funkcjonowania w życiu codziennym, jest przeprowadzenie operacji endoprotezoplastyki stawu biodrowego.

Nieodwracalnie zniszczony chorobą staw biodrowy jest przyczyną bólu, który doprowadza do unieruchomienia pacjenta. Uszkodzone elementy stawu zastępowane są biokompatybilnymi implantami.

Endoprotezoplastyka stawu biodrowowego – priorytetowe założenia

Bardzo ważnym elementem procesu leczenia jest zachowanie odpowiednich ram czasowych i zasad postępowania w czasie przygotowania do operacji. Ogromne znaczenie ma również odpowiedni czas i przeprowadzenie rekonwalescencji oraz rehabilitacji. 

Sprawdzone, bezpieczne i priorytetowe założenia to:

• rzetelna kwalifikacja do operacji;
• odpowiednie przygotowanie medyczne przedoperacyjne;
• skrócenie pobytu w szpitalu do maksimum i szybkie uruchomienie pacjenta w celu ograniczania ryzyka infekcji oraz żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (tzw. „Szybka Ścieżka” – „Fast Track Recovery”);
• stosowanie małoinwazyjnych technik operacyjnych i indywidualny dobór uznanej jakości implantów;
• odpowiednie łagodzenie bólu pooperacyjnego;
• intensywna i aktywna rehabilitacja we współpracy z fizjoterapeutą
• wysokiej jakości żywienie pooperacyjne;
• przygotowanie domu/pracy do funkcjonowania z implantem stawu biodrowego.

Endoprotezoplastyka stawu biodrowowego – strategia klasyczna

Ortopedzi stosują dwie strategie ustalania wskazań do endoprotezoplastyki stawu biodrowego:

• strategia klasyczna – przywracania funkcji stawu biodrowego
• strategia nowoczesna – zachowania funkcji stawu biodrowego

Klasyczna endoprotezoplastyka stawu biodrowego proponowana jest osobom, które mają całkowicie zniszczony staw biodrowy i którzy:

• mają ograniczoną wydolność chodu do kilkudziesięciu – kilkuset metrów;
• chodzą o kulach lub z balkonikiem;
• regularnie, codziennie lub kilka razy w tygodniu zażywają leki przeciwbólowe (paracetamol, diklofenak, ketoprofen, tramadol, fentanyl);
• ból stawu biodrowego budzi ich w nocy;
• nie są w stanie sprawnie ubrać butów, założyć skarpetki, obciąć paznokci u stóp;
• ze względu na ból nie mogą siedzieć na niższych siedziskach;
• nie dają rady wejść sprawnie po schodach lub np. do autobusu / tramwaju / wanny (trzymają się poręczy, idą krokiem dostawnym);
• mają zły wynik badania w skalach jakości życia np. WOMAC.

Endoprotezoplastyka stawu biodrowowego – strategia nowoczesna

W przypadku, gdy postęp choroby jest zdecydowanie widoczny, leczenie operacyjne jest nieuniknione ze względu na stopień uszkodzeń i silne dolegliwości, ale nie występuje jeszcze konieczność chodzenia o kulach, pacjent nie prowadzi fotelowo-łóżkowego trybu życia, nie występują jeszcze znaczne przykurcze stawowe oraz duże ograniczenia ruchomości – ortopeda coraz częściej proponuje endoprotezoplastykę stawu biodrowego. Gdy jest ona przeprowadzona w idealnym momencie można uniknąć sytuacji dojścia do bardzo dużej niesprawności ruchowej, często utraty pracy i rezygnacji z hobby.

Przeciwwskazania do endoprotezoplastyki stawu biodrowego

Endoprotezoplastyki nie powinno wykonywać się szczególnie w sytuacji, gdy u pacjenta stwierdzono:

• obecność ogniska zakażenia (np. zęby, migdałki, zatoki przynosowe, przewód pokarmowy, układ moczowo-płciowy);
• uszkodzenia skóry lub rany przewlekłe na ciele;
• znaczne obniżenie odporności (w trakcie lub w okresie rekonwalescencji po infekcji dróg oddechowych);
• zbyt duże ryzyka związanego z utratą krwi podczas operacji;
• uczulenia na materiały, z których zbudowane są implanty;
• zbyt mały potencjał gojenia tkanek lub zbyt duże ryzyko wystąpienia zakażenia np. w przypadku nieustabilizowanej cukrzycy, aktywnie leczonej choroby nowotworowej, stosowania niektórych leków reumatologicznych, w sytuacji niedożywienia, istotnej niedokrwistości;
•  Przeciwwskazaniem do endoprotezoplastyki jest zaistnienie zbyt dużego ryzyka okołooperacyjnego u pacjenta lub stwierdzenie braku możliwości współpracy z chorym w czasie rehabilitacji pooperacyjnej.

Endoprotezoplastyka stawu biodrowego – realne oczekiwania i powrót do aktywności

Po operacji stawu biodrowego pacjenci w zdecydowanej większości odczuwają poprawę w funkcjonowaniu codziennym i podniesieniu jakości życia. Nie mają dolegliwości bólowych, mogą chodzić normalnie i wykonywać codzienne czynności.

Zachowanie racjonalnych zasad bezpieczeństwa pozwala na dużą, wieloletnią trwałość efektu leczenia operacyjnego. Należy jednak pamiętać, że implant podczas zwykłego funkcjonowania może ulec naturalnemu zużyciu. Wówczas może pojawić się konieczność wykonania kolejnej operacji i wymiany implantu.

Powrót do aktywności

Po operacji dozwolone jest uprawianie umiarkowanych aktywności fizycznych takich jak: chodu fitnessowego, pływania, trekkingu, kolarstwa turystycznego i rekreacyjnego, tańca itp. Ortopedzi odradzają natomiast swoim pacjentom uprawianie takich sportów jak: bieganie, jogging, zespołowe sporty kontaktowe, podskakiwanie itd.

Endoprotezoplastyka stawu biodrowego a choroby przewlekłe i współistniejące

Po decyzji o założeniu endoprotezy stawu biodrowego oceniany jest szczegółowo stan zdrowia pacjenta. Zbierany jest wywiad dotyczący współwystępowania i stanu innych chorób, zażywanych leków i uczuleń, a szczególnie:

• chorób serca – np. choroba niedokrwienna serca, przebyty zawał serca, niewydolność serca, zaburzenia rytmu; często konieczna konsultacja kardiologiczna i badanie echo serca;
• chorób neurologicznych – np. przebyty udar mózgu z niedowładami kończyn dolnych lub górnych;
• cukrzycy;
• niedokrwistości;
• zaburzeń krzepliwości krwi;
• chorób nerek – np. przewlekła niewydolność nerek, konieczność wykonywania dializ itd.;
• występowania ognisk infekcji – układu moczowego, uszkodzeń i infekcji skóry, chorób zębów i przyzębia, chorób laryngologicznych;
• chorób ginekologicznych;
• chorób naczyń krwionośnych kończyn dolnych;
• innych chorób wymagających leczenia operacyjnego – np. przepukliny brzuszne, ginekologiczne, łagodny przerost prostaty;
• choroby psychicznej uniemożliwiającej współpracę;
• choroby nowotworowej;
• uczulenia na leki, metal, lateks.

W przypadku choroby przewlekłej leczonej specjalistycznie – zazwyczaj pacjent proszony jest o dostarczenie zaświadczenia lekarskiego od danego specjalisty stwierdzającego obecny stan choroby, z określeniem, czy w chwili obecnej nie ma przeciwwskazań do leczenia ortopedycznego i ewentualnych koniecznych modyfikacjach terapii (np. dawkowania leków) w okresie okołooperacyjnym.

W przypadku, gdy zaplanowane jest leczenie operacyjne chorób chirurgicznych, ginekologicznych lub urologicznych – przeprowadzenie leczenia operacyjnego powyższych chorób powinno być wykonane przed założeniem endoprotezy stawu biodrowego.

Endoprotezoplastyka stawu biodrowego a choroby przewlekłe i współistniejące

Najważniejszym sposobem przygotowania się do operacji jest rozmowa z lekarzem doświadczonym w kwalifikacji do operacji, tak by móc już od tego etapu maksymalizować szanse powodzenia leczenia. W przygotowaniu do operacji należy uwzględnić kwestie:

• przygotowania medycznego;
• rehabilitacji przedoperacyjnej;
• pooperacyjnej opieki domowej;
• transportu na wizyty kontrolne;
• dostosowania przestrzeni domowej do możliwości ruchowych po operacji;
• rehabilitacji pooperacyjnej .

Endoprotezoplastyka – kolejny etap przygotowań do operacji

W następnym etapie wykonywane są badania dodatkowe:

• krew: morfologia, OB, CRP, elektrolity (Na, K), kreatynina, parametry krzepnięcia, AlAT, AspAT;
• mocz: badanie ogólne moczu;
• EKG;
• RTG klatki piersiowej;
• RTG stawów biodrowych;
• szczepienie p/WZW-B;
• USG Doppler żył kończyn dolnych.

Endoprotezoplastyka stawu biodrowego – dobór implantu

Indywidualny dobór rodzaju endoprotezy – dopasowanej do potrzeb konkretnego pacjenta – zależy szczególnie od informacji takich jak m.in.:

• wiek chorego;
• rozpoznanie choroby;
• typ budowy stawu biodrowego;
• przewidywaną jakość kości i pewność mocowania implantów;
• stopień możliwej współpracy pooperacyjnej w trakcie rehabilitacji.

W chorobach degeneracyjnych stawu biodrowego stosowane są głównie całkowite klasyczne implanty bezcementowe.

Budowa endoprotez

W ortopedii stosowanych jest kilka rodzajów endoprotez stawu biodrowego. Rodzaje stosowanych endoprotez można podzielić ze względu na:

• zakres wymienianych elementów (całkowite – klasyczne i przynasadowe, połowicze, powierzchniowe);
• sposób mocowania implantów w kości – bezcementowe, cementowane;
• rodzaj artykulacji – materiał, z którego wytworzona jest głowa i panewka endoprotezy (głowa/panewka): metal/polietylen, ceramika/ceramika, ceramika/polietylen, metal/metal.

Endoprotezoplastyka – budowa endoprotezy

Najczęściej stosowane endoprotezy w leczeniu chorób degeneracyjnych stawu biodrowego całkowite, klasyczne bezcementowe zbudowane są najczęściej ze stopów molibdenowo-chromowo-kobaltowych z powierzchniowym napyleniem przestrzenną warstwą tytanową imitującą swoją budową naturalną kość.

Każda z powyższych kombinacji ma swoje wady i zalety – warto wybór przedyskutować z leczącym ortopedą.

Endoproteza bezcementowa a cementowana

Endoproteza mocowana do kości może być na dwa sposoby: z użyciem lub bez użycia cementu.

Obecne implanty i technika operacyjna pozwalają na zastosowanie w większości przypadków techniki bezcementowej, co oznacza, że implanty mocuje się w sposób stabilny „na wcisk – press-fit’owo”, a natępnym etapie – w przeciągu około 3 miesięcy kość zrasta się z endoprotezą w okresie gojenia pooperacyjnego. W przypadku rzadziej wykonywanych endoprotez cementowanych – endoproteza przytwierdzona jest do kości z użyciem cementu – swego rodzaju „kleju”.

Endoproteza całkowita vs. Połowicza

Endoproteza całkowita stosowana jest w szczególnie w planowym leczeniu operacyjnym chorych z chorobą destrukcyjną stawu biodrowego.

Endoproteza połowicza stosowana jest szczególnie w leczeniu operacyjnym złamań bliższego końca kości udowej u osób starszych.

Endoproteza całkowita różni się od połowiczej tym, że w przypadku endoprotezy połowiczej pozostawiany jest własny element panewkowy stawu – w przypadku endoprotezy połowiczej głowa zamocowana na szyjce i trzpieniu porusza się w naturalnej panewce chrzęstnej własnej chorego. W przypadku endoprotezy całkowitej – głowa zamocowana na szyjce i trzpieniu porusza się w sztucznej, wymienionej panewce.

Endoproteza całkowita vs. powierzchniowa, tzw. kapoplastyka 

Dominującym typem implantu jest klasyczna endoproteza całkowita. Ilość powikłań po kapoplastyce – obluzowań endoprotez, pseudoguzów, złamań okołoimplantowych – przemawia zdecydowanie przeciw masowym wykonywaniem tego typu zabiegu.

Wobec braku istotnej przewagi kapoplastyki nad klasyczną endoprotezoplastyką całkowitą, podwyższonym ryzykiem powikłań pooperacyjnych związanych z wrażliwością kapoplastyki na ewentualne niedoskonałości w technice operacyjnej oraz wobec niewielkiej liczby osób z idealnymi wskazaniami do tego typu operacji – obecnie bardzo rzadko wykonuje się kapoplastykę stawu biodrowego.

Endoprotezoplastyka – pobyt w szpitalu

Pobyt w szpitalu w przypadku operacji stawu biodrowego zazwyczaj trwa 5 dni. Przyjęcie do szpitala następuje we wcześniej ustalonym dniu – dzień przed operacją lub w dniu operacji – na podstawie skierowania z poradni ortopedycznej.

Endoprotezoplastyka – badanie przed operacją stawu biodrowego

Po przyjęciu do szpitala następuje lekarskie badanie ortopedyczne. Ortopeda po rozmowie z pacjentem, bada i analizie dokumentację medyczną, a następnie weryfikuje ustalony wcześniej w poradni ortopedycznej plan leczenia. Ortopeda ponownie informuje o proponowanym leczeniu i metodach alternatywnych, możliwych powikłaniach, a następnie odpowiada na pytania pacjenta. Uzyskiwana jest świadoma, pisemna zgoda pacjenta na proponowane leczenie. Zaznaczana jest markerem kończyna dolna przeznaczona do operacji.

Konsultacja anestezjologiczna

Po ocenie ortopedycznej, zakwalifikowaniu do leczenia operacyjnego i podpisaniu świadomej zgody na operację przeprowadzana jest konsultacja anestezjologiczna, tzw. wizyta premedykacyjna, podczas której ustalany jest rodzaj znieczulenia.

Przygotowanie do operacji stawu biodrowego

Po ocenie anestezjologicznej następuje przygotowanie do pacjenta zabiegu:

• umycie całego ciała mydłem dezynfekcyjnym;
• usunięcie owłosienia z miejsca operacji – okolica biodra, uda, brzucha i pachwiny;
• przebranie się w szpitalne ubranie do zabiegu;
• podaniu leku premedykujacego (łagodnie uspokajającego przed znieczuleniem);
• podanie dożylne profilaktyki antybiotykowej
• profilaktyczny przeciwzakrzepowy ucisk stopy i goleni kończyny dolnej nieoperowanej bandażem elastycznym lub specjalną pończochą elastyczną.

Endoprotezoplastyka

Po przygotowaniu do operacji pacjent transportowany jest ze swojego pokoju na salę operacyjną, gdzie po znieczuleniu układany jest na stole operacyjnym na plecach. Następnie następuje dezynfekcja skóry operowanej kończyny dolnej i obłożenie jałowe pola operacyjnego. W kolejnych etapach ortopeda po wykonaniu dojścia operacyjnego, uwidacznia chorobowo zmienione struktury stawu biodrowego. Po resekcji głowy i szyjki kości udowej następuje przygotowanie loży kostnych dla endoprotezy stawu biodrowego. Po określeniu rozmiaru implantów mocowana jest endoproteza. Operację kończy rekonstrukcja tkanek miękkich, warstwowy szew rany operacyjnej i założenie opatrunku jałowego. Następnie pacjent transportowany jest na salę pooperacyjną, gdzie stan zdrowia kontrolowany jest przez anestezjologa. Po obserwacji pacjent przewożony jest do swojego pokoju, w celu rozpoczęcia rehabilitacji.

Znieczulenie przed operacją stawu biodrowego

Rodzaj znieczulenia zależy od indywidualnych ustaleń między pacjentem a anestezjologiem. Zazwyczaj stosowane jest znieczulenie przewodowe: podpajęczynówkowe lub zewnątrzoponowe. Podczas operacji nie czuje się bólu miejsca operowanego – na prośbę pacjenta możliwy jest dodatkowo sen podczas zabiegu. W wybranych, pojedynczych przypadkach stosowane jest znieczulenie ogólne.

Rehabilitacja i opieka pooperacyjna

Rehabilitacja pooperacyjna rozpoczyna się w dniu operacji w asyście fizjoterapeuty. Podczas pobytu w szpitalu prowadzone jest leczenie usprawniające, przeciwbólowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa oraz zmieniane są opatrunki. Ortopeda ocenia postęp gojenia oraz usprawniania, co umożliwiają codzienne wizyty oraz stały kontakt z zespołem pielęgniarskim i rehabilitacyjnym. Pacjent operowany wypisywany jest do domu w stanie umożliwiającym samodzielną, prostą samoobsługę – z umiejętnościami chodzenia, ubrania się, wejścia do łóżka i wyjścia z łóżka, korzystanie z łazienki i toalety oraz z umiejętnością wchodzenia i schodzenia ze schodów. W dniu wypisu pacjent dostaje kartę informacyjną, badanie RTG pooperacyjne operowanego stawu oraz receptę na leki przeciwbólowe oraz przeciwzakrzepowe. Na życzenie pacjenta istnieje możliwość dłuższego pobytu rehabilitacyjnego w szpitalu. 

Powrót do domu

Wskazana jest obecność osoby towarzyszącej w okresie pooperacyjnym w celu bezpiecznego transportu ze szpitala do domu. Po zabiegu nie wolno samodzielnie prowadzić samochodu przez około 3-6 tygodni.

Endoprotezoplastyka – przygotowanie domu przed powrotem ze szpitala

W pierwszym okresie po operacji wskazana jest pomoc w domu związana z gotowaniem, robieniem zakupów, przygotowaniem kąpieli, dźwiganiem.

Warto przed operacją przygotować dom, by móc sprawnie i bezpiecznie poruszać się podczas okresu rekonwalescencji. Szczególnie ważna jest profilaktyka upadków, możliwość stabilnego podporu, zakaz umożliwienie siedzenia w pozycji z kolanami niżej od bioder, możliwość sięgania do podłogi lub umycia się bez głębokiego schylania się.

Profilaktyka upadków:

• usunięcie śliskich, niestabilnych dywanów, kabli, zwrócenie uwagi na progi.

Możliwość stabilnego podporu:

• stabilnie umocowane poręcza w łazience i toalecie,
• stabilne poręcze przy schodach.

Siedzenie w pozycji z kolanami niżej od bioder:

• stabilny, dostatecznie wysoki fotel lub krzesło;
• specjalna nakładka na toaletę;
• twarda, dodatkowa poduszka na krzesło, sofę, fotel, do samochodu.

Unikanie głębokiego schylania się:

• stosowanie przedmiotów pomagających w ubraniu się i sięganiu przedmiotów z podłogi – długa łyżka do butów, do zakładania skarpet, długi ręczny chwytak.

Warto w domu zorganizować sobie „przestrzeń/kącik rekonwalescencji”, do spędzania większości czasu po operacji – telefon, laptop, tablet, książki, lekarstwa, okulary i inne często używane przedmioty powinny być w zasięgu ręki.

Endoprotezoplastyka stawu biodrowego – zalecenia pooperacyjne

Po operacji warto zadbać o realizację wszystkich zaleceń lekarskich, aby sprawnie i bez powikłań powrócić do pełnej sprawności. Jakie są więc zalecenia pooperacyjne stawu biodrowego?

Zalecenia pooperacyjne stawu biodrowego

• Chodzenie w asekuracji 2 kul łokciowych z częściowym obciążaniem operowanej kończyny przez okres 6 tygodni;
• Zakaz dźwigania (3 miesiące);
• Spanie, leżenie na plecach na wznak przez okres 3 miesięcy;
• Wykonywanie ćwiczeń wyuczonych podczas pobytu w szpitalu;
• Rozważenie indywidualnej fizjoterapii w warunkach domowych;
• Przestrzeganie zaleceń dotyczących sposobu poruszania się, schylania, ubierania, wchodzenia i wychodzenia z łóżka – utrwalanie nawyków ruchowych wyuczonych w szpitalu;
• Nie unikanie spacerowania;
• Dbałość o opatrunek;
• Zmiana opatrunku co 1-2 dni – dezynfekcja z zastosowaniem preparatu Octenisept (spryskać obficie i pozostawić do wyschnięcia), bez dotykania zabezpieczyć ranę opatrunkiem jałowym;
• Zakaz moczenia rany operacyjnej do czasu dobrego wygojenia;
• Możliwy prysznic z zachowaniem zasady bezpieczeństwa wyuczonych w szpitalu;
• Regularne okłady z lodu w okolicy biodra operowanego – kilka-kilkanaście razy dziennie po 10-15 minut;
• Stosowanie leków przeciwbólowych – zgodnie z indywidualną tolerancją bólu – ewentualny ból nie powinien utrudniać wykonywania ćwiczeń rehabilitacyjnych;
• Profilaktyka przeciwzakrzepowa: iniekcje podskórne z preparatu heparyny drobnocząsteczkowej lub leki doustne przez 30 dni;
• Stosowanie pończoch przeciwobrzękowych na operowaną kończynę;
• Dieta wysokobiałkowa i bogata w witaminy i minerały, rozważenie stosowania pooperacyjnych suplementów diety;
• Planowa kontrola po 14-16 dni po operacji w celu usunięcia szwów;
• Kolejne kontrole w 6 i 12 tygodniu, a następnie w 6 i 12 miesiącu po operacji;
• Pilna kontrola lekarska w przypadku niepokojących objawów – nieprzemijający lub nawracający ból, gorączka, wyciek z rany, nagły obrzęk kończyny, zaburzenia czucia itd.;
• Rozważenie skorzystania z ZUS ZLA;
• Rozważenie skorzystania z pobytu w szpitalu rehabilitacyjnym.

Endoprotezoplastyka stawu biodrowego – skuteczność

Endoprotezoplastyka całkowita stawu biodrowego to metoda wysoce skuteczna w likwidacji bólu i przywracaniu sprawności pacjentom cierpiącym z powodu destrukcyjnych chorób stawu biodrowego – uznana przez WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) za jedną procedur, które istotnie zmieniły oblicze medycyny w XX w.

W piśmiennictwie naukowym ilość osób zgłaszających jakiekolwiek problemy po endoprozoplastyce całkowitej stawu biodrowego wynosi 4-7%, co oznacza że 93-96 / 100 osób operowanych nie zgłasza problemów po operacji, a poprawa funkcjonowania i komfort życia powraca praktycznie do stanu przed chorobą. Wśród zgłaszanych problemów dominują problemy – przeszkody małe, łatwe do rozwiązania.

Powikłania zdarzają się rzadko. Bezpieczeństwo uzyskuje się dzięki:

• dobremu planowaniu zabiegu;
• poinformowaniu pacjenta o planowanym przebiegu leczenia;
• sprawdzeniu występowaniu przeciwwskazań;
• precyzyjnemu, mało inwazyjnemu wykonaniu zabiegu – z dbałością o stan tkanek miękkich stawu biodrowego;
• skutecznej profilaktyce zakażeń i profilaktyce przeciwzakrzepowej;
• prawidłowej rehabilitacji pooperacyjnej.

Endoprotezoplastyka stawu biodrowego – powikłania

Przed podjęciem decyzji o leczeniu operacyjnym warto zapoznać się możliwymi problemami, które mogą wystąpić pomimo odpowiedniego przygotowania do operacji, wykonania zabiegu oraz optymalnego prowadzenia pooperacyjnego .Wskaźnik dużych powikłań po endoprotezoplastyce stawu biodrowego jest niski i wynosi od 0,5- 2%. Należą do nich:

• infekcja miejsca operowanego;
• żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (tzw. „zakrzepica żylna”);
• obluzowanie implantu;
• zwichniecie endoprotezy;
• nierówność kończyn dolnych;

Optymistycznym jest fakt, iż większość napotkanych problemów ma charakter drobny i przemijający i nie wpływa na stopień satysfakcji z zastosowanego leczenia.

Sygnały alarmowe – na co zwrócić uwagę po operacji stawu biodrowego?

Objawy, które powinny skłonić do pilnej konsultacji lekarskiej:

Zakrzepica żylna kończyn dolnych po operacji stawu biodrowego

• ból w łydce lub całej kończynie dolnej – poza miejscem operowanym;
• nadwrażliwość na dotyk i zaczerwienienie łydki;
• bladość łydki;
• obrzęk operowanej kończyny (stopy, kostki, łydki, uda) – większy niż był po operacji.

Zatorowość płucna po operacji stawu biodrowego

• nagły ból w klatce piersiowej;
• nagłe uczucie duszności;
• nagłe uczucie dużego osłabienia;
• utrata przytomności;
• inne mniej typowe.

Infekcja po operacji stawu biodrowego

• gorączka;
• dreszcze;
• narastające zaczerwienienie, tkliwość i obrzęk okolicy rany operacyjnej;
• narastający wyciek z rany;
• narastający bólu – zarówno podczas aktywności fizycznej, jak i odpoczynku.

Zwichnięcie endoprotezy lub złamanie okołoprotezowe

• po każdym upadku;
• w każdej sytuacji, kiedy „coś przeskoczy w biodrze” i pojawia się ból oraz zdecydowane ograniczenie ruchomości biodra z endoprotezą.

Obluzowanie endoprotezy

nawrót bólu biodra – pachwiny, pośladka, uda – po okresie zdecydowanej poprawy po operacji

Pacjenci odczuwają bardzo duży stopnień satysfakcji po przeprowadzonej operacji endoprotezoplastyki stawu biodrowego. Podkreślają, że: : „zaczęło się drugie życie”, „wreszcie pozbyłem się tabletek i kul”, „nareszcie mogę spać i po prostu żyć…!”

WHO uznało endoprotezoplastykę za jedno z największych osiągnięć medycznych. Operacja ta wysoce skutecznie pomaga pacjentom w powrocie do sprawności oraz poprawia jakość życia i funkcjonowania. Zadowoleni pacjenci po endoprotezoplastyce stawu biodrowego prowadzą życie pełne aktywności takich jak chód fitnessowy, nordic walking i jazda na rowerze.

Na uwagę zasługuje także fakt, że pomimo zachowywania standardów postępowania zdarzają się losowe niepożądane przypadki w endoprotezoplastyce stawu biodrowego. Statystyki określają częstotliwość ich występowania na 1%. Odpowiednio wcześnie rozpoznane dają możliwość intensywnego leczenia i ograniczania ich wpływu na ostateczny efekt leczenia.

Endoprotezoplastyka stawu biodrowego a satysfakcja pacjentów

Endoprotezoplastyka stawu biodrowego – gdzie szukać pomocy

Endoprotezoplatyka stawu biodrowego wykonywana jest w warunkach szpitalnych. W naszym przypadku – w Środzie Wlkp. Wcześniej jednak niezbędna jest specjalistyczna konsultacja medyczna. Można ją wykonać terenie całej Wielkopolski.

Medicus-Bonus Poznań

plac Kolegiacki 12 A

tel. 609 747 005

Medicus-Bonus Wągrowiec

ul. Przemysłowa 42

tel. 67 262 13 00

Medicus-Bonus Środa Wlkp.

plac Armii Poznań 3

tel. 601 699 008

Medicus-Bonus Murowana Goślina

ul. Dworcowa 10

tel. 61 811 30 57

Uwaga! Wszystkie zamieszczone w artykule treści mają charakter informacyjny w żadnej mierze nie mogą być podstawą do samodzielnego stawiania diagnozy i ustalania ścieżki leczenia. Każdy etap terapii powinien być konsultowany z lekarzem specjalistą, a jego zalecenia przestrzegane.